اینم بگم که حرفهای من همش درباره ی واقعیت والبته باشتباه املاییه زیاد اگرچه دیپلم کامپیوتردارم

نه اسیر نشستنم گویی

در من برخاستنی نیست

گرچه احساست قریب است

ولی  احساس من کور

ابری درون سینه ام  دیوار می بارد

کاری بکن پیش از آنکه تو را هم به خاطره بسپارم

به خاطر من برای خودت                           

همه ی وجودم مرا ازار میدهد

به بودن عادت کرده ام

عادت فقط همین

لبانم سرکش شده اند

و بی اختیار می جنبند

من ارزوی سکوت دارم

....

می ترسم به عاشقی  محکوم شوم

فقط  بگذار در این گوشه با خود تنها بمانم

بگذار حسم انقدر ملامتم کند تا بمیریم

جنگ نابرابری  در گرفته بین عقل و احساسم

این روزها حالم عوض  نمیشه با  هیچ چیز

مرگ بر دهه ی هفتاد  مرگ بر پنجاه و شش

مرگ بر صدای خوب مرگ بر امید  مرگ بر مفهوم

و  ....

و مرگ بر تو .....

و مرگ بر من و مرگ بر هر آنچه مرا آزار میدهد 

کاش می شد روانم پاک میشد

این دیوانه را ببخش فقط همین

خداحافظ

باز دروغ شد هر انچه باورمان بود

باز ما ماندیم و این ارزوهای پر پر شده

یه دنیا درد و امید دروغین

یک باور جدید به نسل پیروز

یک تلاش جدید و یک آغاز بزرگ

اما من از این بالا انتها رو میبینم

انتها پر است از جوانه های لگد شده

قدرت تفکیک ما را گرفته اند...

به راهی که مرا می خواند

به چیزهایی که نیافتم

به انچه که نیست

خلوتم پر شده از تلنگر

پر شده از کلنجار

از هنجار یا نا هنجار

فکرم دیگر تاب نمی اورد

یک نفر  بامن نمگوید از این راه 

انها  را  نپوشان  چرا  که  انها  مرا  دوست  دارند 

حتی وقتی  که   پر  می شوی  از  پوچ

بهتر  است  من  به کمک " سیزیف " بروم  

و تو  را تنها در   افکارت  گم راه کنم  

زندگی

آه ای زندگی منم که هنوز
با همه پوچی از تو لبریزم
نه به فکرم که رشته پاره کنم
نه بر آنم که از تو بگریزم

همه ذرات جسم خاکی من
از تو، ای شعر گرم، در سوزند
آسمانهای صاف را مانند
که لبالب ز بادهء روزند

با هزاران جوانه می خواند
بوتهء نسترن سرود ترا
هر نسیمی که می وزد در باغ
می رساند به او درود ترا

من ترا در تو جستجو کردم
نه در آن خوابهای رویایی
در دو دست تو سخت کاویدم
پر شدم، پر شدم، ز زیبائی

پر شدم از ترانه های سیاه
پر شدم از ترانه های سپید
از هزاران شراره های نیاز
از هزاران جرقه های امید

...

1

کوک می‌زند

چند چین روی سینه

نخستین دیدار

2

خنکا-

باد می‌زند خودش را

مسافر کناری

3

گل‌های پرده

پنهان لای چند چین

پاییز باغچه

4

بوی اطلسی

از تراس همسایه‌ای

سرسنگین با من

5

حیاط مدرسه

توپی در حرکت 

نسیم تابستانی

گاهی  حرفی دارم  که  به  تو نمگوییم

احساس غریبیست وقتی دلم شور میزند و تو نیستی

خطهای سفید  ممتد میشود و اخر راه باز می ماند از نگاهم

همیشه سایه ی تو بر راه میتابد !

نو از تو پنهان می شود

نترس این بازی من و تو ست

که همیشه سایه ی تو پیروزست

و دل من اشوب  ولی به تو میخندم بسان لبخند مادری به نوزادش !

نیرویی دهید .

 Alone

I was a midnight rider on a cloud of smoke
I could make a woman hang on every single stroke
I was an iron man
I had a master plan
But I was alone

I could hear you breathing
With a sigh of the wind
I remember how your body started trembling
Oh, what a night it's been
And for the state I'm in
I'm still alone

و من خود را به او سپرده ام

او مرا میچراند ارام و بیحال

لبخندی همیشه گوشه ی لبش

من عطر او را میشناسم

عطر او مرا یاد  "شوهر آهو خانم " می اندازد!!!

باران اشکهایم میرقصد با آواز رعد

فریاد میزنم همراه با آسمان :

آی من راه را نمی شناسم .

داد من گم میشود در میان صداهای بلند

و باز من و فریادم :

آی ...

بچه‌ی زیبای جگنی نرم،فراخ شانه، باریک اندام،

رنگ و رویش از سیب ِ شبانه،درشت چشم و گس دهان

چه ظهرِ کوتاهی بود؛

آدامسِ بادکنکی

   جرقه زد و ترکید؛

گریختی و

     باز

    ماندم

تا آخرِ تعجّب...

حالا که برگشته‌ای

ببین چه‌قدر بزرگم؛

عروسکم، دخترِ موبلندی شده است.

سپیده جدیری

نه

مرهمی ، اطلاعات مرا غلط به تو مرسانند   

خدا .

دیریست که ارزوی نیامدنت را میکنم

اما او اواز مرا میفهمد گرچه من او را سر بسته میشناسم

او حتی به کنار من می اید  از حصار من میگذرد بی هیچ زحمتی

و من نا ارام نمیشوم انگار خودم با من است

او از خدا پناه نمی خواهد و حتی مرا زیبا میبیند

و من دیگر بر او شک نمیبرم

حالا هرکس ما را میبیند می گوید : پناه بر خدا

و ما نجوا کنان زیر لب مگوییم : ... درخت غار دو کبوتر عریان دیدم یکی دیگری بود و هردو هیچ نبودند ...

تا ذات پلیدت را نبینم 

و خودت را بیشتر از این گناه کار نکنی

دور شو اصوات تو دیگر به من نمیرسد

پشت اين نقاب خنده

پشت اين نگاه شاد

چهره ي خموش مرد ديگريست

مرد ديگري که سالهاي سال

در سکوت انزواي محض

بي اميد بي اميد بي اميد زيست

مرد ديگري که پشت اين نقاب خنده

هر زمان به هر بهانه

با تمام قلب خود گريست

...

مرد ديگري نشسته پشت اين نقاب شاد

مرد ديگري که روي شانه هاي خسته اش

کوهي از شکنجه هاي نا رواست

مرد خسته اي که ديدگان او

قصه گوي قصه هاي بي صداست

پشت ابن نقاب خنده

بانگ تازيانه ميرسد به گوش :

صبر , صبر , صبر , صبر

وز شيارهاي سرخ

خون تازه ميچکد هميشه

روي گونه هاي اين تکيده ي خويش

....

مرد ديگري نشسته , پشت اين نقاب خنده

با نگاه غوطه ور ميان اشک

با دلي فشرده در ميان مشت

خنجري شکسته در ميان سينه

خنجري نشسته در ميان پشت

...

کاش ميشد از ميان اين ستارگان کور

سوي کهکشان ديگري فرار کرد

با که گويم اين سخن که درد ديگريست

از مصاف خود گريختن

وين همه شرنگ گونه گونه را

مثل آب خوش به کام خويش ريختن

اي کرانه هاي جاودانه نا پديد

اين شکسته ي صبور را

در کجا پناه ميدهيد؟

پشت اين نقاب      مرد ديگريست

بی  انکه  توان  رسیدن به  دلخواهم را داشته باشم

بی انکه  کسی  اتش  را  بر  من   خنک  کند

در  جهالت  خود  مانده ام  و  مضحک  شده ام

به دادم  برس   اگر  از  تو  برمی اید  کاری

اگر  هنوز  مرا هم  میبینی  منی  که   از  تو  دلگیرم